Πέθανε ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Ιάκωβος Πρωτολάτης

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 78 χρόνων ο παλαίμαχος της δημοσιογραφίας, Ιάκωβος Πρωτολάτης. Γεννήθηκε στην Πάρο και ήταν από τους παλαιότερους εργαζόμενους στη διεκπεραίωση του ΔΟΛ, όπου εργάσθηκε επί 40 χρόνια με συνέπεια και αφοσίωση. Βαθιά δημοκράτης, η Ιάκωβος Πρωτολάτης ήταν από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης της ΕΠΗΕΑ. Στη μακρόχρονη συνδικαλιστική του δράση υπερασπίσθηκε με αληθινή ανθρωπιά τους συναδέρφους του και συμμετείχε σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες του κλάδου.

“Εφυγε” ο Νότης Περγιάλης

Ενας σπουδαίος συγγραφέας και στιχουργός, ένας αξιολογότατος ηθοποιός, ένας ευαίσθητος και γλυκύτατος άνθρωπος, ο Νότης Περγιάλης, που τα τελευταία χρόνια ζούσε στους Αγ. Θεοδώρους Κορινθίας, «έφυγε» χτες από κοντά μας σε ηλικία 89 χρόνων. Ανήσυχος και δραστήριος πάντα, εραστής μέγας της τέχνης του, δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Ανέβαζε παραστάσεις με νέους ανθρώπους στην πόλη όπου ζούσε. Ανθρωπος πολιτικοποιημένος, κοντά πάντα στους αγώνες του ΚΚΕ και στην πάλη για την ειρήνη, πριν 3 χρόνια είχε δηλώσει στον «Ριζοσπάστη»: «Εμείς, σαν λαός, δε σκύψαμε το κεφάλι και ούτε πρόκειται να το σκύψουμε. Είμαστε λαός που θυμώνει και δεν ξεχνάει. Είναι ακατανόητο τι κατεργάζονται για τους λαούς. Καινούρια αίματα; Καινούριες περιπέτειες και διώξεις; Δε θα περάσουν αυτά. Υπάρχει τεράστια πείρα στους λαούς. Οι λαοί ξέρουν να αμυνθούν. Υπάρχει ο λόγος που δε σβήστηκε ακόμα ούτε από τα δέντρα, ούτε από τις πολιτείες, ούτε από τα χωριά. Αν έρθει άλλος ένας τρόπος για να καταπιέσουν τους λαούς, δε θα περάσει. Γιατί οι λαοί ξέρουν».Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1920 στα Ανώγεια Σπάρτης. Σπούδασε στο Θεατρικό Σπουδαστήρι του Βασίλη Ρώτα. Από το 1949 εργάστηκε ως ηθοποιός και συγγραφέας στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο. Εγραψε πολλά θεατρικά έργα όπως «Το κορίτσι με το κορδελλάκι», «Χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960 αντίστοιχα) κ.ά.

Είναι ο στιχουργός του διάσημου τραγουδιού «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι», τη μουσική του οποίου έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. Επίσης στιχουργός των τραγουδιών «Ο λεβέντης», «Τι να την κάνω τη χαρά», «Το μπλόκο της Καισαριανής» που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, του τραγουδιού «Γκρεμισμένα σπίτια» με μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, «Νυφιάτικο τραγούδι» κ.ά.

«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», σε σενάριο των Νότη Περγιάλη και Γεράσιμου Σταύρου, αποτελεί την τηλεοπτική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη. Η σειρά προβλήθηκε το 1975 σε 50 σαρανταπεντάλεπτα επεισόδια.

Συγγραφέας των βιβλίων «Οταν σηκώθηκαν τα δένδρα» (νουβέλα 1971), «Ο Ατάρ δεν πεθαίνει ποτέ» (1971), «Το κόκκινο πουλί», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» κ.ά. Επίσης των θεατρικών έργων «Η γειτονιά του Τσέχωφ» (1976) «Μαγική πόλη» (1963), «Ανοιξε την πόρτα» (1986) κ.ά.

Πέθανε η Αρντα Μαντικιάν

“Εφυγε” η λυρική ερμηνεύτρια Αρντα Μαντικιάν

Η σημαντική λυρική 85χρονη ερμηνεύτρια Αρντα Μαντικιάν πέθανε (8/11) μετά από μακρόχρονη ασθένεια. Η κηδεία της θα γίνει την Πέμπτη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Γεννημένη το 1924 στη Σμύρνη, από Αρμένιους γονείς, σπούδασε μουσική στην Αθήνα (ήταν συμμαθήτρια και φίλη της Μαρίας Κάλλας), όπου πρωτοεμφανίστηκε ως σοπράνο το 1942. Το 1949 πήγε στην Αγγλία, όπου διακρίθηκε (1950) στην «Oxford Opera Society» ως «Διδώ» στους «Τρώες» του Μπερλιόζ. Από το 1954 εμφανιζόταν με τον Αγγλικό Ομιλο Οπερας, κυρίως με έργα του Μπρίττεν. Μεταξύ των μεγάλων ρόλων της, ήταν η Ηλέκτρα στον «Ιδομενέα» του Μότσαρτ και ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην «Savitri» του Χολστ. Είχε τραγουδήσει στις σημαντικότερες αίθουσες συναυλιών. Διατέλεσε μέλος των ΔΣ της Λυρικής Σκηνής και του Συλλόγου Φίλων Μουσικής και πρόεδρος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας».

Στην ηλικία των 103 απεβίωσε ο Ισπανός Φρανθίσκο Αγιάλα

Associated Press

Ο Ισπανός λογοτέχνης και κοινωνιολόγος Φρανσίσκο Αγιάλα

 

Στη Μαδρίτη άφησε την Τρίτη την τελευταία του πνοή ο πολυβραβευμένος λογοτέχνης και κοινωνιολόγος Φρανθίσκο Αγιάλα, έχοντας κλείσει τα 103 χρόνια. Ο θάνατός του οφείλεται σε φυσικά αίτια, σύμφωνα με την οικογένειά του.

Ο κάτοχος, μεταξύ άλλων, του βραβείου λογοτεχνίας Θερβάντες, έφυγε από την Ισπανία μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου πηγαίνοντας πρώτα στην Αργεντινή, όπου δίδαξε κοινωνιολογία, και έπειτα στη Βραζιλία, το Πουέρτο Ρίκο και τέλος στις ΗΠΑ.

Μαζί με την ακαδημαϊκή του πορεία (δίδαξε σε πανεπιστήμια όπως το Πρίνστον και το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης), τα χρόνια της εξορίας γέννησαν τα σημαντικότερα μυθιστορήματά του, όπως τους Σφετεριστές και Την τραγικοκωμωδία του ανθρώπου χωρίς ψυχή.

Επέστρεψε στην Ισπανία με την πτώση του Φράνκο το 1975, και παρέμεινε διαυγής μέχρι τις τελευταίες του στιγμές. Αφησε πίσω του μία κόρη και τη δεύτερη σύζυγό του.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

«Έφυγε» σε ηλικία 100 ετών ο κορυφαίος Γάλλος ανθρωπολόγος Κλοντ-Λεβί Στρος

Reuters

Ο Κλοντ-Λεβί Στρος θα γινόταν 101 ετών στο τέλος του μήνα

Ο «πατέρας» της σύγχρονης ανθρωπολογίας, Κλοντ-Λεβί Στρος, απεβίωσε στην ηλικία των 100 στο Παρίσι, όπως ανακοίνωσε η Γαλλική Ακαδημία την Τρίτη, χωρίς να δίνει περισσότερες πληροφορίες για τις συνθήκες του θανάτου του.

Ο δομιστής Κ-Λ.Στρος αποτέλεσε έναν από τους πλέον σημαίνοντες Γάλλους διανοούμενους του 20ου αιώνα, και συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωση της σύγχρονης ανθρωπολογίας, εισάγοντας νέες έννοιες.

Με το έργο του έδειξε ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά βασίζεται σε λογικά συστήματα τα οποία, αν και μπορεί να διαφέρουν εξωτερικά από κοινωνία σε κοινωνία, συγκροτούν κοινές δομές.

Γεννημένος στις Βρυξέλλες το 1908, με στέρεες φιλοσοφικές σπουδές, ο Λεβί Στρος έκανε πολλά ώστε να αποκατασταθεί η «πρωτόγονη» σκέψη, ανέτρεψε την ιδέα ότι ο δυτικός είναι ένας ανώτερος πολιτισμός και αμφισβήτησε την πρωτοκαθεδρία του ανθρώπου ανάμεσα στα άλλα έμβια όντα.

«Αν ο άνθρωπος κατέχει εξ αρχής δικαιώματα ως έμβιο ον, προκύπτει ότι αυτά τα δικαιώματα, που αναγνωρίζονται τόσο στην ανθρωπότητα όσο και στο είδος, συναντούν τα φυσικά τους όρια στα δικαιώματα των άλλων ειδών. Τα δικαιώματα της ανθρωπότητας σταματούν εκεί όπου η άσκησή τους θέτει σε κίνδυνο τα δικαιώματα των άλλων ειδών» είχε πει.

Γόνος αλσατοεβραϊκής οικογένειας, μελέτησε συστηματικά την ανθρώπινη κοινωνία και τις λειτουργίες της. Πήρε το πανεπιστημιακό δίπλωμα της Φιλοσοφικής σχολής το έτος 1931, ενώ βρέθηκε στους κόλπους του SFIO, προδρόμου του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Από τη θέση καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, έκανε από το 1935 πολλές εθνογραφικές αποστολές σε όλον τον Αμαζόνιο. Το 1941 θα καταφέρει να φθάσει στη Νέα Υόρκη, όπου δίδαξε κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, για να επιστρέψει στη γενέτειρά του μεταπολεμικά και να γίνει καθηγητής Ανθρωπολογίας στο «Κολέγιο της Γαλλίας», όπου δίδαξε έως το 1982.

Το 1973 εισήλθε στη Γαλλική Ακαδημία, κατέχοντας ισοβίως την έδρα της Εθνολογίας.

Στα έργα του Στοιχειώδεις δομές συγγένειας των πρωτόγονων λαών και Δομική ανθρωπολογία θεμελίωσε τον δομισμό, εφαρμόζοντάς τον σε όλα τα ανθρώπινα είδη.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, το κυριότερο μέρος της οποίας κράτησε περίπου έξι δεκαετίες, συνέγραψε θεμελιώδεις μελέτες για τον επιστημονικό του κλάδο, όπως τους Θλιβερούς Τροπικούς, το Μύθος και Νόημα, και την Αγρια Σκέψη.

Με επιβλητικό παράστημα και διεισδυτικό βλέμμα πίσω από τα χαρακτηριστικά γυαλιά του, εξαιρετικά φιλόμουσος και ειδικά φίλος της όπερας, λάτρης της Ιαπωνίας, βουδιστής στο τελευταίο στάδιο της ζωής, ο αιωνόβιος Γάλλος διανοητής διακρινόταν από μία «εκφοβιστική ντροπαλότητα», σύμφωνα με το στενό του περιβάλλον.

Στα τέλη της μακράς ζωής του έζησε σε ένα διακριτικό διαμέρισμα στο Παρίσι. Έγραψε, τότε, το έργο Από Κοντά και από Μακριά.

«Παρατηρώ την τρομακτική εξαφάνιση ειδών της πανίδας και της χλωρίδας. Το ανθρώπινο είδος ζει σε ένα καθεστώς εσωτερικής δηλητηρίασης. Σκέφτομαι τον κόσμο στον οποίο τελειώνω τις ημέρες μου. Και δεν αγαπώ αυτόν τον κόσμο», εξομολογήθηκε το 2005 σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις που έδωσε σε προχωρημένη ηλικία.

Η Γαλλική Ακαδημία σχεδιάζει αφιέρωμα στον Κλοντ-Λεβί Στρος προς το τέλος της εβδομάδας.

Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί απέτισε φόρο τιμής «στον ακούραστο ανθρωπιστή, τον ερευνητικό πανεπιστημιακό, που πάντα αναζητούσε νέες γνώσεις, στον άνθρωπο που ήταν ελεύθερος από κάθε σεκταρισμό και κάθε κατήχηση, τον Κλοντ-Λεβί Στρος».

Ο Σαρκοζί είχε επισκεφθεί την πέρυσι τον Στρος με την ευκαιρία των εκατοστών γενεθλίων του για να του εκφράσει «την αναγνώριση όλου του έθνους».

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

«Εφυγε» απρόσμενα, στα 63 του ο Τάκης Καλογερόπουλος

Φτωχότερη η ελληνική μουσική. «Εφυγε» απρόσμενα, στα 63 του ο Τάκης Καλογερόπουλος

Ο σπουδαίος μουσικός ερευνητής, μουσουργός, μουσικολόγος και μουσικοκριτικός Τάκης Καλογερόπουλος κηδεύεται σήμερα (3μμ), από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. «Εφυγε» απρόσμενα, στα 63 του χρόνια (31/10), μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αφήνοντας μεγάλο κενό στον κόσμο της μουσικής και του πνεύματος. Ανθρωπος μεγάλης καλλιέργειας και ευρυμάθειας, αγωνιστής της Τέχνης και της ζωής, ακούραστος «σκαπανέας» της μουσικής ιστορίας, ο Τάκης Καλογερόπουλος υπήρξε ο συγγραφέας του σπουδαίου «Λεξικού της Ελληνικής Μουσικής», έργου μοναδικού, με χιλιάδες λήμματα για την ελληνική μουσική.

Γεννημένος στην Αθήνα, ο Παναγιώτης (Τάκης) Καλογερόπουλος από μικρός ασχολήθηκε με τη μουσική. Σπούδασε ανώτερα θεωρητικά και ενορχήστρωση στο Ωδείο Αθηνών, μελέτησε ενοργάνωση και τρομπέτα, ενώ έκανε μαθήματα βιολιού, πιάνου και βυζαντινής μουσικής. Το 1970, συνασπίζοντας σημαντικούς νέους μουσικούς, ίδρυσε και διηύθυνε τη Συμφωνική Ορχήστρα Νέων «Παναρμόνια», που εξελίχθηκε, υπό την προεδρία του, σε μαχητική καλλιτεχνική Οργάνωση Νέων. Υπήρξε μέλος της Ενωσης Ελλήνων Μουσουργών και διετέλεσε (εκλεγμένος από τους μουσικούς) αντιπρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (1990-1994). Για μουσικολογικές μελέτες του τιμήθηκε από τα Πανεπιστήμια Μιλάνου και Γένοβας.

Εγραψε πλήθος μουσικών συνθέσεων (συμφωνικά ποιήματα, κύκλοι τραγουδιών κ.ά.), πολλές από τις οποίες παίχτηκαν σε Ελλάδα, Κύπρο, Αυστρία, Ιταλία, Γερμανία, ΕΣΣΔ, Καναδά κ.α. Υπήρξε ο επιμελητής στην ελληνική έκδοση του «Μουσικού Λεξικού της Οξφόρδης» του M. Kennedy (11.000 λήμματα), μεταφράζοντας 5.500 μουσικούς όρους και 120.000 τίτλους έργων του παγκόσμιου ρεπερτορίου, ενώ προσέθεσε πολλές διευκρινίσεις και ειδικές σημειώσεις. Συνέγραψε και επιμελήθηκε αφιερώματα της ΚΟΑ και το βιβλίο-λεύκωμα «Κρατική Ορχήστρα Αθηνών: Προϊστορία – Ιστορία».

Πέθανε η πολυβραβευμένη Ιταλίδα ποιήτρια Άλντα Μερίνι

• «Έφυγε» στα 78 της χρόνια η «πιτσιρίκα από το Μιλάνο»

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 78 ετών στο Μιλάνο, η Ιταλίδα ποιήτρια Άλντα Μερίνι, «η πιτσιρίκα από το Μιλάνο», όπως την είχε αποκαλέσει ο σκηνοθέτης Πιερ Πάολο Παζολίνι, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Ansa. Έγραψε πολλές ποιητικές συλλογές, μεταξύ των οποίων η “La Terra Santa”, όπου αναφερόταν στην εμπειρία της τρέλας και του εγκλεισμού σε άσυλο και η οποία κέρδισε το 1993 το βραβείο Librex Montale, τη μεγαλύτερη τιμητική διάκριση που απονέμεται σε σύγχρονους ποιητές στην Ιταλία. Πολλοί Ιταλοί πολιτικοί και διανοούμενοι απότισαν σήμερα φόρο τιμής σε αυτή “την εμπνευσμένη ποιητική και διαυγή φωνή”, σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο. Ο Νομπελίστας Ντάριο Φο δήλωσε ότι είχε ζητήσει από την Επιτροπή Νόμπελ να της απονείμει το βραβείο, γιατί ήταν “μία εξαίσια ποιητική μορφή”.

(Πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Έφυγε από τη ζωή η Έλλη Παππά

• Η Έλλη Παππά υπήρξε δημοσιογράφος και συγγραφέας, η μαχήτρια της Αριστεράς.

Την τελευταία της πνοή άφησε τα ξημερώματα η Έλλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών. Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει στο Γ΄ Νεκροταφείο, όπου εκεί και θα ταφεί, δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη.

Η Έλλη Ιωαννίδη της ιστορίας, η Έλλη Παππά, δημοσιογράφος και συγγραφέας, η μαχήτρια της Αριστεράς, αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο κόσμο που «βούτηξε βαθιά στα νερά» του 20ου αιώνα.

Αποχαιρέτησε τον αιώνα της, για να συναντήσει τον 21ο, με την ίδια κριτική συγκροτημένη σκέψη που την χαρακτήριζε και την διαφοροποιούσε από πολλούς της γενιάς της. Στόχος της, όπως η ίδια έλεγε, «η κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις».

Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας – Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».

Οι μαρτυρίες της σε χειρόγραφα από τη φυλακή, διηγήματα και θεατρικά που επίσης έγραψε έγκλειστη στις φυλακές Αβέρωφ πάνω από μια δεκαετία, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα άρθρα της στον παράνομο Τύπο του ΚΚΕ, στις εφημερίδες και στα περιοδικά της μεταπολίτευσης όπου εργάστηκε, αναδεικνύουν το ανήσυχο πνεύμα της.

Ο μύθος της προσωπικής της ιστορίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τέλειωσε το γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στην Γαλλική Ακαδημία της Αθήνας.

«Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο», γράφει αυτοβιογραφούμενη. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει», δήλωσε. «Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου. Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας. Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».

Η Ελλη Παππά ήταν ήδη από τα γυμνασιακά της χρόνια οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο Κ.Κ.Ε.

Διέτρεξε όλo τον εμφύλιο και έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, σε στενή συνεργασία με διαπρεπείς αριστερούς διανοούμενους και κυρίως, στους παράνομους μηχανισμούς του Κ.Κ.Ε.

Καταδικάστηκε κι εκείνη σε θάνατο, στη δίκη Μπελογιάννη, αλλά η ποινή της δεν εκτελέστηκε, γιατί ο γιος που απέκτησε από τον Νίκο Μπελογιάννη, και που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών.

«Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα», έγραψε η ίδια.

Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963, δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά. Η Σοβιετική Ένωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των στρατιωτικών τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία.

Μέχρι την πτώση της δικτατορίας δεν εργάστηκε σε εφημερίδες της εποχής, αλλά σε εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά και αργότερα στην εφημερίδα «Μακεδονία», με ψευδώνυμο.

Στη μεταπολίτευση, η Έλλη Παππά συνοψίζει την επανασύνδεσή της με το ΚΚΕ, ως εξής: «η επανένωση της Αριστεράς ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Αποχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε».

Επαγγελματικά δούλεψε στις εφημερίδες «Έθνος», «Μακεδονία» και στο περιοδικό «Γυναίκα» έως το 1990, οπότε και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό της έργο. Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της είναι «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα), κυκλοφόρησαν το 2006.

Το αρχείο της Έλλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α).

Εφυγε στα 67 του ο Παν. Κανελλάκης

Αντισυμβατικά όπως είχε ζήσει όλη του τη ζωή πέθανε προχθές στην Οστια, το αγαπημένο θέρετρο του Πιερ Πάολο Παζολίνι λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Ρώμη, ο δικηγόρος και αγωνιστής του αντιδικτατορικού κινήματος Παναγιώτης Κανελλάκης.

Σ’ ένα από τα πολλά ταξίδια του και περικυκλωμένος από αγαπημένα πρόσωπα που έσπευσαν να του συμπαρασταθούν στη σύντομη ασθένειά του, «έφυγε» σε ηλικία 67 ετών. Ο Παναγιώτης Κανελλάκης είχε γεννηθεί στην Ανδρίτσαινα της Ολυμπίας. Γιος του αξιωματικού του ιππικού Γεωργίου Κανελλάκη και της καθηγήτριας γαλλικής φιλολογίας Giselle Vivier. Από τη μητέρα του είχε κληρονομήσει φιλελεύθερα πνευματικά ιδεώδη. Σπούδασε στην Αθήνα, στο Λονδίνο και στο Αμβούργο, όπου το 1967 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα του Ποινικού Δικαίου. Συνήγορος υπεράσπισης σε πολιτικές δίκες κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, το 1970 γίνεται ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της οργάνωσης Ελληνοευρωπαϊκή Κίνηση Νέων ΕΚΙΝ. Την άνοιξη του 1972 συλλαμβάνεται για πρώτη φορά από τους άνδρες της Ασφάλειας Αθηνών και οδηγείται στα κρατητήρια της οδού Μεσογείων. Αφήνεται ελεύθερος ύστερα από λίγες ημέρες. Συλλαμβάνεται εκ νέου ένα χρόνο μετά και φυλακίζεται στα κρατητήρια της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας. «Η βία εδώ δεν ήταν ακριβώς ανακριτική μέθοδος, ούτε εκδίκηση, ούτε τρόπος άσκησης της εξουσίας. Ηταν λίγο απ’ όλα και πάνω απ’ όλα ήταν τρόπος ζωής, τρόπος επικοινωνίας», γράφει ο ίδιος πολλά χρόνια μετά, το 1996, στο μυθιστόρημά του «Μαρτυρία», όπου περιγράφει την οδυνηρή εμπειρία εκείνων των χρόνων. Μετά τη Μεταπολίτευση το 1974 χρηματίζει ειδικός σύμβουλος του υπουργείου Παιδείας, μετέχοντας στην προσπάθεια του τότε υφυπουργού Δημήτρη Τσάτσου για κάθαρση στον χώρο της παιδείας. Μανιώδης της ιδιωτικής ζωής, διατήρησε πάντα αποστάσεις από τον δημόσιο βίο. Παρέμεινε όμως ενεργός πολίτης με ποικίλα ενδιαφέροντα και δραστηριότητες, κυρίως γύρω από τα θέματα σχετικά με την τρομοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το φυσικό περιβάλλον και τα ναρκωτικά. Το 1990 υπήρξε από τους συνιδρυτές της LIA (Διεθνούς Αντιαπαγορευτικής Ενωσης). Συντάκτης δύο νομοσχεδίων για μια πιο ανθρώπινη αντιμετώπιση των χρηστών ναρκωτικών, που έφεραν την υπογραφή πρωτοκλασάτων στελεχών απ’ όλα τα κόμματα της Βουλής και του ίδιου του σημερινού πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Από το 2007 ορίστηκε αντιπρόεδρος του ΟΚΑΝΑ. Παθιασμένος με την προστασία του περιβάλλοντος, χρημάτισε για πολλά χρόνια πρόεδρος του ελληνικού γραφείου της οικολογικής οργάνωσης «Greenpeace». Συγγραφέας και οραματιστής, παρέμεινε στην αντίληψη κάποιων, όπως ο ίδιος συνήθιζε να αναφέρει ειρωνικά, ένας από τους 251 πιο επικίνδυνους πολίτες της χώρας, ύποπτος για εξτρεμιστικές ενέργειες, σύμφωνα με το σχετικό έγγραφο της Ασφάλειας που είχε δει στο παρελθόν το φως της δημοσιότητας. Στην πολυαγαπημένη κόρη του Χρύσα αφήνει μια πλούσια κληρονομιά αγάπης, ιδεών και αγώνων και σε εμάς τους φίλους την ανάμνηση ενός επαναστάτη «με αιτία», που ακροβατούσε ανάμεσα στον ρομαντισμό και τον υπέρμετρο ρεαλισμό…

• ΕΛ.ΚΑΖ., Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009

Απεβίωσε ο τραγουδιστής των Boyzone, Στίβεν Γκέιτλι

Reuters
Ο τραγουδιστής των Boyzone

Νεκρός βρέθηκε ο τραγουδιστής του ιρλανδικού ποπ γκρουπ Boyzone, Στίβεν Γκέιτλι, ενώ βρισκόταν σε διακοπές στη Μαγιόρκα. Η ιστοσελίδα του γκρουπ ανέφερε ότι επρόκειτο για «τραγικό θάνατο». Ο 33χρονος Στ.Γκέιτλι βρισκόταν για διακοπές στη Μαγιόρκα μαζί με τον εδώ και χρόνια σύντροφό του Αντι Κόουλς, όταν έχασε τη ζωή του το Σάββατο. Λεπτομέρειες για τον θάνατο του τραγουδιστή δεν έχουν γίνει γνωστές. Οι Boyzone, οι οποίοι είχαν διαλυθεί το 1999 ανακοίνωσαν τον Νοέμβριο ότι επιστρέφουν στη σκηνή.