Archive for September, 2009

Απεβίωσε ο παραγωγός της Άννας Βίσση, Γκρεκ Λατάνι

Έχασε τελικά τη μάχη για τη ζωή ο παραγωγός της Άννας Βίσση, Γκρεκ Λατάνι ο οποίος είχε τραυματιστεί την περασμένη Παρασκευή κρίσιμα, όταν έπεσε σε καταπακτή βάθους πέντε μέτρων στο ΓΣΠ στη Λευκωσία, πριν από την έναρξη της συναυλίας της Κύπριας τραγουδίστριας. Η οικογένεια του αποφάσισε να δωρίσει τα ζωτικά του όργανα κατόπιν δικής του επιθυμίας. Από την πτώση ο άτυχος Λατάνι είχε υποστεί πολλαπλά κατάγματα πλευρών και θώρακος, αιμορραγία στον εγκέφαλο και κατάγματα στο κρανίο.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Advertisements

September 30, 2009 at 3:35 am Leave a comment

Θεάτρου απώλειες: Σπεράντζα Βρανά, Θεανώ Ιωαννίδου

Η Σπεράντζα Βρανά

Πέθανε χτες το πρωί από ανακοπή καρδιάς, η γνωστή ηθοποιός Σπεράντζα Βρανά, που ήταν καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι, εξαιτίας σοβαρού τροχαίου ατυχήματος. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ελπίδα Χωματιανού και γεννήθηκε στο Μεσολόγγι, στις 6/2/1932 (κατά άλλους το 1926). Η παρουσία της πληθωρική, το βλέμμα της αφοπλιστικό, ο λόγος της ευθύς. Είχε αύρα και τσαγανό. Αθυρόστομη, μα και γενναία στα «θέλω» της. Ξεκινώντας από τα μπουλούκια, εργάστηκε αργότερα στον κινηματογράφο και στο αθηναϊκό θέατρο, έγινε ακόμα και συγγραφέας. Η πρώτη κινηματογραφική εμφάνισή της έγινε με την ταινία «Ελα στο θείο» (1950). Εγινε ευρύτερα γνωστή από τις ερμηνείες της στις ταινίες «Η ωραία των Αθηνών» και «Η κάλπικη λίρα». Η τελευταία ταινία της ήταν το «Safe Sex» (1999). Εγραψε τα βιβλία: «Επιθεώρηση, καψούρα μου», «Ποιος θα μου πει την αλήθεια;», «Τολμώ», «Τα μπουζούκια, το θέατρο και εγώ», «Πώς πάχυνα, κάνοντας δίαιτες».

  • Πέθανε σε ηλικία 79 ετών και κηδεύτηκε χτες, από το Α΄ Νεκροταφείο, η Θεανώ Ιωαννίδου. Ηθοποιός με μακρόχρονη θεατρική θητεία, υπηρέτησε το κλασικό κυρίως ρεπερτόριο, κυρίως στο Εθνικό Θέατρο. Η Θεανώ Ιωαννίδου σπούδασε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου ξεχώρισε αμέσως για το παράστημα και τη φωνή της. Πρωτόπαιξε ως μαθήτρια της Σχολής σε Χορό του αρχαίου δράματος. Το επαγγελματικό της ντεμπούτο έγινε δίπλα στον Βασίλη Διαμαντόπουλο, στο «Φιόρο του Λεβάντε» (1953). Συνεργάστηκε με τους θιάσους Κατερίνας (Ανδρεάδη), Μάνου Κατράκη, Κώστα Μουσούρη, Νίκου Χατζίσκου, Δημήτρη Μυράτ, Μαίρης Αρώνη, Βίλμας Κύρου, Διονύση Παπαγιαννόπουλου, Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Κωστή Μιχαηλίδη, Δάφνης Σκούρα, Γκέλυς Μαυροπούλου, Μαριέττας Ριάλδη κ.ά. Ο τελευταίος της θεατρικός ρόλος ήταν στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα», σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, με το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. [Ριζοσπάστης, 30/09/2009]

September 30, 2009 at 3:29 am Leave a comment

Πέθανε η «Λούσι» που ενέπνευσε το τραγούδι των Beatles

  • Έφυγε σήμερα από τη ζωή η Βρετανίδα που είχε εμπνεύσει τους Beatles να γράψουν το «Lucy in the sky with diamonds», ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια τους.

«Όλος ο κόσμος σοκαρίστηκε από τον θάνατο της Λούσι. Ήταν μία από τις πιο σημαντικές υποστηρίκτριές μας, μια πραγματική αγωνίστρια», δήλωσε η Άντζι Ντέιβιντσον, διευθύντρια της εκστρατείας του St Thomas Lupus Trust, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση Τύπου.

«Αυτό που μας λυπεί είναι ότι έχασε τη μάχη που με σθένος έδινε εναντίον της ασθένειας τόσα χρόνια», πρόσθεσε.

Η Λούσι Ο’ Ντόνελ, που έγινε Λούσι Βόντεν μετά τον γάμο της, πέθανε την προηγούμενη Τρίτη σε ηλικία 46 ετών από λύκο, μια δερματική αυτοάνοση νόσο, που επηρεάζει το δέρμα και τις αρθρώσεις.

Η Λούσι ήταν στην ίδια τάξη με τον Τζόυλιαν Λένον, γιο του Τζον Λένον, όταν ήταν 3 ετών το 1966. Ο μικρός Λένον έφτιαξε μια ζωγραφιά και όταν την έδειξε στον πατέρα του του εξήγησε ότι πρόκειται για «την Λούσι στον ουρανό με διαμάντια».

Αυτή η εκδοχή για το τραγούδι, που η ίδια η Λούσι είχε διηγηθεί το 2007, υποστηρίζεται από πολλές βιογραφίες για το συγκρότημα.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ, 28-09-09

September 29, 2009 at 3:04 am Leave a comment

James Lord – Author of a Picasso memoir and biography of Giacometti

lord_1.jpg  James Lord

Lord in 1994. He got to know Picasso by turning up at his house Photo: Liz Calamari

The US writer James Lord, who has died aged 86, leaves several books that display his diligent scholarship and talent for gossip, among them the racy Picasso and Dora (1993), which relates Lord’s postwar involvement with Pablo Picasso and his lover Dora Maar. Equally elegant is Lord’s 600-page biography of the sculptor Alberto Giacometti (Giacometti, 1985), the result of 15 years’ work. Lord describes him as “the one person encountered in my entire lifetime for whom I could feel unequivocal admiration”.

Among his Six Exceptional Women (1994), Lord included his own mother, Louise, and in this account of her he elaborated on his childhood in Englewood, New Jersey. He was the third of the four sons of Albert, a stockbroker, and Louise, whose family’s money came from stove manufacture. After Albert’s Wall Street career was hit by the Depression, he overcame his embarrassment at using his wife’s money by cannily investing it, although she tried to insist on funding their son’s writing, on which James had already embarked as a boy.

He was expelled from one severe boarding school, but found Williston academy in Massachusetts little better. His writing ambitions were mocked by fellow pupils and when he told his father of his nascent homosexuality, Albert responded by arranging sessions with an analyst, who advised James to stop wearing Old Spice.

In 1941, at Wesleyan University in Connecticut, Lord remained despondent, and volunteered for military service in 1942. He soon learned “how many of my comrades-in-arms were as eager as I to sleep in the arms of their comrades”. (He describes more of this in My Queer War, due to be published next year.) He served in intelligence and after D-day was sent to France, where he boldly called on Picasso in Paris. The artist welcomed him in, and drew him.

Back at Wesleyan, Lord was determined to write. Partly by selling paintings he had acquired (including Picasso’s) and partly through parental support, he returned to Britanny and wrote many novels, two of which were eventually published as No Traveller Returns (1956) and The Joys of Success (1958). He travelled throughout Europe, dealing in pictures and embarking on frequent affairs. “Living was inexpensive, restaurants were cheap, and nobody was expected to spend money in order to be worth knowing,” he commented. He created a museum at Paul Cézanne’s Aix-en-Provence studio.

In 1943, the enchanting, domineering Picasso had taken up with Françoise Gilot, but kept a psychological hold over his former mistress Maar. She and Lord, 15 years her junior, now became so close that many took them for lovers.

In 1954, they visited the art collector Douglas Cooper and his companion, John Richardson. Picasso was also there. As Richardson writes in The Sorcerer’s Apprentice (1999): “James’s account tallies with notes I made at the time. The only difference – we were prepared for Picasso’s onslaught, whereas poor James wasn’t.” After that awful evening, which delighted Cooper, Picasso never saw Maar or Lord again. In 1956 Lord further angered Picasso by publicly excoriating his refusal to denounce the Soviet invasion of Hungary. Although Lord admired Richardson’s formidable, continuing biography of Picasso, they too remained “irreparably unfriendly”.

Lord had first met Giacometti in 1952 in the Deux Magots cafe, Paris, and was “instantly mesmerised”. Then 50, the artist and sculptor was becoming better known. They talked for hours, with Lord fascinated by his companion. They met again (“I was fairly often on hand, or underfoot”) and, over 18 sittings, Giacometti painted Lord, as described in his A Giacometti Portrait (1965).

Giacometti’s death in 1966 prompted Lord to embark on a full-scale biography. Although Lord was helped by the artist’s brother, Giacometti’s widow, Annette, was obstructive – as detailed fully in Lord’s memoir Some Remarkable Men (1996).

His biographical work gave Lord’s life new direction after further novels had been rejected. It proved very slow work, but in 1975 he was encouraged by meeting the 28-year-old Gilles Roy, with whom he subsequently lived, and he was also spurred on by the hope that his mother would live to see the biography published. Although she was over 90 when it finally appeared in 1985, she duly read it three times.

The completion of this widely praised work brought Lord a creative block, so he drew on the journals he had always kept as a source for various memoirs. As well as describing the by-then reclusive Maar (she died four years after the publication of Picasso and Dora), he wrote unflinchingly but sympathetically on Jean Cocteau, Harold Acton and Arletty, among others.

He is survived by Roy.

James Lord, writer, born 27 November 1922; died 23 August 2009

September 26, 2009 at 9:00 am Leave a comment

Ισπανία: Έφυγε από τη ζωή η 86χρονη διάσιμη Iσπανίδα πιανίστα Αλίθια ντε Λαρότσα

Η Ισπανίδα πιανίστρια Αλίθια ντε Λαρότσα, η οποία ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της εξ απαλών ονύχων ως παιδί θαύμα και εξελίχθηκε σε μία αναγνωρισμένη αισθαντική ερμηνεύτρια, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών, ανακοινώθηκε σήμερα από το νοσοκομείο Κιρόν στη Βαρκελώνη.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο του νοσοκομείου, όπου είχε διακομισθεί λίγες ημέρες νωρίτερα, η ντε Λαρότσα υπέκυψε χθες βράδυ λόγω καριοαναπνευστικών προβλημάτων.

Γεννημένη στη Βαρκελώνη στα 1923, η ντε Λαρότσα έδωσε την πρώτη της σόλο συναυλία σε ηλικία 6 ετών, ενώ σε ηλικία 11 ετών συμμετείχε για πρώτη φορά σε συναυλία συνοδεία ορχήστρας. Για τελευταία φορά ερμήνευσε στο πάλκο το 2003.

Φημιζόταν ιδιαίτερα για τον μοναδικό τρόπο ερμηνείας της σε έργα συνθετών της ισπανικής σχολής, όπως του Ενρίκε Γρανάδος και του Ισαάκ Αλμπένιθ.

Η διαλεκτή πιανίστα είχε τιμηθεί με πλείστα βραβεία κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, με κορυφαία την αποδοχή του Βραβείου του Πρίγκιπα της Αστούριας για τις Τέχνες το 1994.

Η ντε Λαρότσα ήταν παντρεμένη με τον επίσης διάσημο πιανίστα Χουάν Τόρα, με την οποία απέκτησε ένα γιό και μία κόρη.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

September 26, 2009 at 8:42 am Leave a comment

«Eφυγε» από τη ζωή, χθες, η Ελένη Παναγιώτη Αγγελοπούλου

Μια πραγματική αρχόντισσα, η Ελένη Παναγιώτη Αγγελοπούλου, σύζυγος και αχώριστη σύντροφος του Αρχοντος Μεγάλου Λογοθέτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Παναγιώτη Αγγελόπουλου, έφυγε χθες από τη ζωή, ύστερα από σύντομη ασθένεια.

Ηταν πάντα στο πλευρό του μεγάλου ευεργέτη συζύγου της, που μιλώντας για τις αγαθοεργίες στην Κωνσταντινούπολη, στην ομογένεια της Αμερικής, στην ιδιαιτέρα του πατρίδα Αρκαδία, ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος έλεγε «εμείς», ποτέ «εγώ», «εμείς και η οικογένειά μου». Η Ελένη, κόρη του Κλεόβουλου Μάρκου, γεννήθηκε στο Μαντράς των Ινδιών το 1922 και γνώρισε και παντρεύτηκε τον Παναγιώτη Θ. Αγγελόπουλο στα δύσκολα χρόνια της Ελλάδας. Μαζί προχώρησαν στη ζωή, με γιους και εγγονούς και όταν έφυγε πρώτος ο Παναγιώτης, η Ελένη Αγγελοπούλου αποτραβήχτηκε κι έζησε σε οικογενειακό πλαίσιο αγάπης.

Ο γιος της Κωνσταντίνος, που χρειάσθηκε προ ημερών να αναχωρήσει στην Αμερική μαζί με τη σύζυγό του Γέλη, είχε πει στη μητέρα του πως θα λείψει για λίγο καιρό. «Να πας στο καλό, παιδί μου, και να με κρατάς ενήμερη», του είχε πει εκείνη. Τα νέα του θανάτου της τον βρήκαν στη Βοστώνη, όπου αναρρωνύει από πρόσφατη επέμβαση και δεν μπορεί να παραστεί στην Ελλάδα για την κηδεία της, την Πέμπτη, στο Α΄ Νεκροταφείο, στον οικογενειακό τάφο. Ερχονται από τη Βοστώνη οι εγγονοί της, ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Κωνσταντίνου Αγγελόπουλοι, που θα εκπροσωπήσουν τον πατέρα τους. Η αγάπη έχει τις δικές της γέφυρες, η Ελένη Παν. Αγγελοπούλου είχε μεγάλη καρδιά και έδωσε και πήρε αγάπη στη ζωή της…

  • Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, 22/ο9/2009

September 22, 2009 at 12:23 pm Leave a comment

Έφυγε από τη ζωή ο γλύπτης Μάριος Γαρυφαλλάκης

Σε ηλικία 75 ετών πέθανε το πρωί του Σαββάτου σε νοσοκομείο, στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, ο γλύπτης, Μάριος Γαρυφαλλάκης. Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στον χώρο της τέχνης. Το ταλέντο του άρχισε να εκδηλώνεται από την παιδική ηλικία και ο ετεροθαλής αδελφός του και μετέπειτα δάσκαλός του, Νίκος Σοφιολάκης, τον στήριξε σημαντικά στα πρώτα του βήματα.

Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του ΕΜΠ και αποφοίτησε το 1958. Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, εγκαταστάθηκε στην Κύπρο, όπου έζησε και δημιούργησε από το 1963 μέχρι το 1974, δημιουργώντας προτομές και αγάλματα ηρώων του κυπριακού αγώνα ενώ είχε προσωπική φιλία με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Το 1975 μετανάστευσε στις ΗΠΑ μαζί με την οικογένειά του. Τόσο στη Νέα Υόρκη, όσο και σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ παρουσίασε έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, Χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς του ήταν το συμβολικό έργο «Για πάντα».

Όπως είχε σημειωθεί «το γλυπτό γυναικείο κορμί είναι τοποθετημένο μέσα στο ανδρικό κεφάλι, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να δείξει ότι η σκέψη είναι ταυτισμένη με τη μνήμη για το αγαπημένο πρόσωπο, το οποίο συμβολίζει τον αιώνιο έρωτα και το πάθος για ζωή».

Ο Μάριος Γαρυφαλλάκης είχε βραβευτεί από καλλιτεχνικούς και ομογενειακούς φορείς, ενώ εκτός από την γλυπτική ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική. Τα έργα του έχουν έντονο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα, με αντιπολεμικά και αντιρατσιστικά μηνύματα. Όπως ο ίδιος επιθυμούσε, θα αποτεφρωθεί και η τέφρα θα διασκορπιστεί σε αγαπημένες του περιοχές στην Κύπρο.

(Πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ), enet.gr, 20:41 Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009

September 22, 2009 at 4:19 am Leave a comment

Older Posts


Calendar

September 2009
M T W T F S S
« Aug   Oct »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Posts by Month

Posts by Category