Archive for December, 2009

«Έσβησε» η Άννα Μάθιους, σημαντική μορφή της ομογένειας

  • Η ομογένεια της Αυστραλίας θρηνεί την απώλεια της Άννας Μάθιους, της «Αννούλας» του Ελληνισμού, η οποία πέθανε πλήρης ημερών, αφήνοντας δυναναπλήρωτο κενό.

Η Άννα Μάθιους αφιέρωσε τη ζωή της προσφέροντας εθελοντικές υπηρεσίες στην ομογένεια.

Μεταξύ άλλων, υπήρξε ιδρυτικό μέλος και «θετή Μητέρα» της «Αυστραλο-Ελληνικής Κοινωνικής Πρόνοιας Μελβούρνης και Βικτωρίας», που ιδρύθηκε το 1971 και του μετέπειτα «Αυστραλο-Ελληνικού Συλλόγου Φροντίδας Ηλικιωμένων» που ίδρυσαν 12 μέλη τα οποία αποσπάσθηκαν το 1977 από την «Πρόνοια» και ίδρυσαν κατ’ αρχήν την «Australian Greek Society for the Care of the Elderly» στο Springs st. του Clayton, η οποία έκτοτε ίδρυσε συνολικά άλλα τρία παραρτήματα, ένα στο Thornbury, ένα άλλο στο St. Albans και ένα τρίτο στο Lower Templestowe, ενώ ένα ακόμα έχει υπό τη φροντίδα του το Newcastle της Νέας Νότιας Ουαλίας. Συνολικά πέντε γηροκομεία, τρία γηριατρεία και κέντρα για τους ομογενείς που πάσχουν από άνοια.

Σε όλα αυτά τα ιδρύματα η αποθανούσα, διέθεσε όλα τα χρόνια της ζωής της σε 24ωρη εθελοντική προσφορά συγκεκριμένης εργασίας δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας με την ομογένεια, τους ηλικιωμένους, τους ασθενείς, τους Συλλόγους, τα ΜΜΕ και τις αυστραλιανές Κοινωνικές Αρχές.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Advertisements

December 31, 2009 at 6:00 pm Leave a comment

David Levine, Biting Caricaturist, Dies at 83

The New York Times
December 29, 2009

A self-portrait of the artist and caricaturist David Levine.

By BRUCE WEBER
Published: December 29, 2009

David Levine, whose macro-headed, somberly expressive, astringently probing and hardly ever flattering caricatures of intellectuals and athletes, politicians and potentates were the visual trademark of The New York Review of Books for nearly half a century, died Tuesday in Manhattan. He was 83 and lived in Brooklyn.

His death, at New York Presbyterian Hospital, was caused by prostate cancer and a subsequent combination of illnesses, his wife, Kathy Hayes, said.

Mr. Levine’s drawings never seemed whimsical, like those of Al Hirschfeld. They didn’t celebrate neurotic self-consciousness, like Jules Feiffer’s. He wasn’t attracted to the macabre, the way Edward Gorey was. His work didn’t possess the arch social consciousness of Edward Sorel’s. Nor was he interested, as Roz Chast is, in the humorous absurdity of quotidian modern life. But in both style and mood, Mr. Levine was as distinct an artist and commentator as any of his well-known contemporaries. His work was not only witty but serious, not only biting but deeply informed, and artful in a painterly sense as well as a literate one; he was, in fact, beyond his pen and ink drawings, an accomplished painter. Those qualities led many to suggest that he was the heir of the 19th-century masters of the illustration, Honoré Daumier and Thomas Nast.

Especially in his political work, his portraits betrayed the mind of an artist concerned, worriedly concerned, about the world in which he lived. Among his most famous images were those of President Lyndon B. Johnson pulling up his shirt to reveal that the scar from his gallbladder operation was in the precise shape of the boundaries of Vietnam, and of Henry Kissinger having sex on the couch with a female body whose head was in the shape of a globe, depicting, Mr. Levine explained later, what Mr. Kissinger had done to the world. He drew Richard M. Nixon, his favorite subject, 66 times, depicting him as the Godfather, as Captain Queeg, as a fetus.

With those images and others — Yasir Arafat and Ariel Sharon in a David-and-Goliath parable; or Alan Greenspan, with scales of justice, balancing people and dollar bills, hanging from his downturned lips; or Chief Justice John G. Roberts Jr. carrying a gavel the size of a sledgehammer — Mr. Levine’s drawings sent out angry distress signals that the world was too much a puppet in the hands of too few puppeteers. “I would say that political satire saved the nation from going to hell,” he said in an interview in 2008, during an exhibit of his work called “American Presidents” at the New York Public Library.

Even when he wasn’t out to make a political point, however, his portraits — often densely inked, heavy in shadows cast by outsize noses on enormous, eccentrically shaped heads, and replete with exaggeratedly bad haircuts, 5 o’clock shadows, ill-conceived mustaches and other grooming foibles — tended to make the famous seem peculiar-looking in order to take them down a peg.

“They were extraordinary drawings with extraordinary perception,” Jules Feiffer said in a recent interview about the work of Mr. Levine, who was his friend. He added: “In the second half of the 20th century he was the most important political caricaturist. When he began, there was very little political caricature, very little literary caricature. He revived the art.”

David Levine was born on Dec. 20, 1926, in Brooklyn, where his father, Harry, ran a small garment shop and his mother, Lena, a nurse, was a political activist with Communist sympathies. A so-called red diaper baby, Mr. Levine leaned politically far to the left throughout his life. His family lived a few blocks from Ebbetts Field, where young David once shook the hand of President Franklin D. Roosevelt, who became a hero, as did his wife, Eleanor. Years later, Mr. Levine’s caricature of Mrs. Roosevelt depicted her as a swan.

“I thought of her as beautiful,” he said. “Yet she was very homely.”

As a boy he sketched the stuffed animals in the vitrines at the Brooklyn Museum. He served in the Army just after World War II, then graduated from Temple University in Philadelphia with a degree in education and another degree from Temple’s Tyler School of Art. He also studied painting at Pratt Institute in Brooklyn, and with the Abstract Expressionist painter and renowned teacher Hans Hofmann.

Indeed, painting was Mr. Levine’s first love; he was a realist, and in 1958 he and Aaron Shikler (whose portrait of John F. Kennedy hangs in the White House) founded the Painting Group, a regular salon of amateurs and professionals who, for half a century, got together for working sessions with a model. A documentary about the group, “Portraits of a Lady,” focusing on their simultaneous portraits of Justice Sandra Day O’Connor, was made in 2007; the portraits themselves were exhibited at the National Portrait Gallery.

Mr. Levine’s paintings, mostly watercolors, take as their subjects garment workers — a tribute to his father’s employees, who he said never believed that their lives could be seen as connected to beauty — or the bathers at his beloved Coney Island. In a story he liked to tell, he was painting on the boardwalk when he was approached by a homeless man who demanded to know how much he would charge for the painting. Mr. Levine, nonplussed, said $50.

“For that?” the man said.

The paintings are a sharply surprising contrast to his caricatures: sympathetic portraits of ordinary citizens, fond and respectful renderings of the distinctive seaside architecture, panoramas with people on the beach.

“None of Levine’s hard-edged burlesques prepare you for the sensuous satisfactions of his paintwork: the matte charm of his oil handling and the virtuoso refinement of his watercolors,” the critic Maureen Mullarkey wrote in 2004. “Caustic humor gives way to unexpected gentleness in the paintings.”

Mr. Levine’s successful career as a caricaturist and illustrator took root in the early 1960s, when he started working for Esquire. He began contributing cover portraits and interior illustrations to The New York Review of Books in 1963, its first year of publication, and within its signature blocky design his cerebral, brooding faces quickly became identifiable as, well, the cerebral, brooding face of the publication. He always worked from photographs, reading the accompanying article first to glean ideas.

“I try first to make the face believable, to give another dimension to a flat, linear drawing; then my distortions seem more acceptable,” he said.

From 1963 until 2007, after Mr. Levine received a diagnosis of macular degeneration and his vision deteriorated enough to affect his drawing, he contributed more than 3,800 drawings to The New York Review. Over the years he did 1,000 or so more for Esquire; almost 100 for Time, including a number of covers (one of which, for the 1967 Man of the Year issue, depicted President Johnson as a raging and despairing King Lear); and dozens over all for The New Yorker, The New York Times, The Washington Post, Rolling Stone and other publications.

Mr. Levine’s first marriage ended in divorce. Besides Ms. Hayes, his partner for 32 years whom he married in 1996, he is survived by two children, Matthew, of Westport, Conn., and Eve, of Manhattan; two stepchildren, Nancy Rommelmann, of Portland, Ore., and Christopher Rommelmann, of Brooklyn; a grandson, and a stepgranddaughter.

“I might want to be critical, but I don’t wish to be destructive,” Mr. Levine once said, explaining his outlook on both art and life. “Caricature that goes too far simply lowers the viewer’s response to a person as a human being.”

Forum Gallery, New York

David Levine on the beach at Coney Island, around 1974.

More Photos >

December 31, 2009 at 4:30 pm Leave a comment

Πέθανε ο δημοσιογράφος Νίκος Κακαουνάκης

Σε ηλικία 71 ετών «έφυγε» σήμερα από τη ζωή ο δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας «Στο Καρφί», Νίκος Κακαουνάκης. Το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και νοσηλευόταν σε ιδιωτικό νοσοκομείο.

Είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στον Ευαγγελισμό. Παρουσίασε επιπλοκές και μεταφέρθηκε σε μονάδα εντατικής θεραπείας όπου και παρέμεινε 20 ημέρες. Στη συνέχεια διακομίστηκε σε ιδιωτικό θεραπευτήριο όπου και κατέληξε σήμερα λίγο μετά τις 10 το βράδυ.

Ο Νίκος Κακαουνάκης γεννήθηκε τον Ιούνιο του  1938 στην Πολυρρήνια Καστελίου Χανίων.  Ήταν απόφοιτος εκκλησιαστικής σχολής. Έχασε τον πατέρα του σε μικρή ηλικία. Αμέσως μετά τις πανεπιστημιακές σπουδές, εργάστηκε στο ιδιαίτερο γραφείο του βουλευτή Χανίων και υπουργού Δημόσιας Τάξης της Ένωσης Κέντρου, Πολυχρόνη Πολυχρονίδη.

Η πρώτη του επαφή με τη δημοσιογραφία γίνεται το 1964, όταν γνωρίζεται με τον αείμνηστο Χρήστο Λαμπράκη, τον οποίο και ξενάγησε στο φαράγγι της Σαμαριάς στην Κρήτη, ύστερα από παράκληση του Πολυχρονίδη.

Η γνωριμία αυτή θα τον οδηγήσει στην εφημερίδα “Το Βήμα”, όπου και θα εργαστεί για πολλά χρόνια.

Ασχολήθηκε με το επαρχιακό, το ελεύθερο και κυρίως το δικαστικό ρεπορτάζ ενώ επί χρόνια κάλυψε μεγάλες πολιτικές και ποινικές δίκες. Το 1978 μεταπήδησε στην εφημερίδα τα ΝΕΑ όπου τοποθετήθηκε προϊστάμενος του ελεύθερου ρεπορτάζ. Το 1986 εκδίδει την εφημερίδα “Το καλάμι”.

Από το 1989 ήταν τακτικός συνεργάτης υτου ΣΚΑΙ 100,4, όπου και συμπαρουσίαζε την εκπομπή “Πρώτη Έκδοση”, ενώ ήταν παρουσιαστής της εκπομπής “Μια στο καρφί και μια στο πέταλο”. Εργάστηκε επί χρόνια και στο ραδιόφωνο του Flash, σε τηλεοπτικούς σταθμούς, ενώ από το 1999 εξέδιδε την εφημερίδα  “Στο Καρφί”. Είχε γράψει τα βιβλία “2650 μερόνυχτα συνωμοσίας” και “Οι μεγάλες δίκες στην Ελλάδα”.

Συλληπητήρια από τον Γ. Πάπανδρέου

//

Τα συλληπητήριά του στην οικογένεια του δημοσιογράφου, εξέφρασε ο πρωθυπουργός. Ο Γιώργος Παπανδρέου σε δήλωσή του ανέφερε ότι “ο Νίκος Κακαουνάκης έγραψε τη δική του προσωπική ιστορία στην δημοσιογραφία, στον Τύπο, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση.Ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος και εκπρόσωπος μιας γενιάς δημοσιογράφων που ταυτίστηκαν με το ρεπορτάζ και την έρευνα. Δεν έπαψε ποτέ να αγωνίζεται για αυτά που πίστευε. Και οι αγώνες του για τη Δημοκρατική Παράταξη τον κατέστησαν προνομιακό συνομιλητή με τους απλούς καθημερινούς συνανθρώπους μας, που επιζητούσαν να ακουστεί η φωνή τους. Αυτό προσπάθησε να πετύχει και με το δημιούργημά του, «Το Καρφί», για το οποίο ήταν περήφανος. Είχε άποψη και την έλεγε πάντα χωρίς φόβο. [enet.gr, 23:00 Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2009]

December 31, 2009 at 3:22 am Leave a comment

Πέθανε η Γαλάτεια Σαράντη

Πέθανε σήμερα, σε ηλικία 89 ετών, η λογοτέχνις Γαλάτεια Σαράντη, η πρώτη γυναίκα που εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, το 1997, στην έδρα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.

Η Γαλάτεια Σαράντη εμφανίστηκε στα Ελληνικά Γράμματα με το διήγημα “Το Κάστρο”, που δημοσιεύτηκε το 1945 στο περιοδικό “Νέα Εστία”. Το μυθιστόρημά της ”Επιστροφή” τιμήθηκε το 1953 με το ”Βραβείο των Δώδεκα”. Το 1969 βραβεύθηκε με το το β’ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το μυθιστόρημα ‘Το παλιό μας σπίτι” και μία δεκαετία αργότερα με το α’ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για το έργο της, “‘Να θυμάσαι τη Βίλνα”. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Βραβείο Ουράνη, για το μυθιστόρημα ”Ρωγμές”. Συνεργάστηκε με λογοτεχνικά περιοδικά και την κρατική ραδιοφωνία, κάνοντας εκπομπές για το βιβλίο. Ήταν παντρεμένη με τον δικηγόρο Σταύρο Πατσούρη και είχε δύο παιδιά. Η κηδεία της Γαλάτειας Σαράντη θα γίνει την Τετάρτη, στις 12 το μεσημέρι, από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. [enet.gr, 16:15 Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009]

December 28, 2009 at 3:37 pm Leave a comment

Percy E. Sutton, Political Trailblazer, Dies at 89

  • Percy E. Sutton, a pioneering figure who represented Malcolm X as a young lawyer and became one of the nation’s most prominent black political and business leaders, died in a Manhattan nursing home on Saturday, his family said. He was 89.

Paul Hawthorne/Getty Images

Percy E. Sutton in 2005. More Photos »

Related

In Harlem, Reflections on the Life of Percy Sutton (December 28, 2009)

Times Topics: Percy E. Sutton

Vernon Smith/Scope

Percy E. Sutton served as Manhattan borough president and was Malcolm X’s lawyer. More Photos >

Entering politics in the early 1950s, Mr. Sutton rose from the Democratic clubhouses of Harlem to become the longest-serving Manhattan borough president and, for more than a decade, the highest-ranking black elected official in New York City.

Mr. Sutton, whose passion for civil rights was inherited from his father, was arrested as a Freedom Rider in Mississippi and Alabama in the 1960s, yet once described himself as “an evolutionist rather than a revolutionist” in matters of race. “You ought always to keep the lines of communication open with those with whom you disagree,” he said.

He was the senior member of the group of prominent Harlem politicians who became known, sometimes derisively, as the Gang of Four. The other three were David N. Dinkins, New York’s first black mayor; Representative Charles B. Rangel; and Basil A. Paterson, who was a state senator and New York’s secretary of state. Mr. Sutton was also a mentor to Mr. Paterson’s son, Gov. David A. Paterson.

“It was Percy Sutton who talked me into running for office, and who has continued to serve as one of my most valued advisers ever since,” Governor Paterson said in a statement on Saturday night.

In a statement on Sunday, President Obama called Mr. Sutton “a true hero to African-Americans in New York City and around the country.”

Mr. Sutton was the first seriously regarded black candidate for mayor when he ran in 1977. But after he finished fifth in a seven-way Democratic primary, his supporters saw the loss as a stinging rebuke of his campaign’s strenuous efforts to build support among whites. Still, Mr. Dinkins, who was elected in 1989, called Mr. Sutton’s failed bid indispensable to his own success.

“I stand on the shoulders of Percy Ellis Sutton,” he later said.

Mr. Sutton’s business empire included, over the years, radio stations, cable television systems and national television programs. Another business invested in Africa. Still another sold interactive technology to radio stations.

Mr. Sutton had an immaculately groomed beard and mustache, tailored clothing and a sonorous voice that prompted a nickname, “wizard of ooze.” Associates called him “the chairman,” a nickname more to his liking.

Percy Ellis Sutton, the last child in a family of 15 children, was born on Nov. 24, 1920, in San Antonio and grew up on a farm nearby in Prairie View, Tex. His father, Samuel Johnson Sutton, born in the last days of slavery, was the principal of a segregated high school in San Antonio. His mother, Lillian, was a teacher.

The 12 children who survived into adulthood went to college, with the older ones giving financial and moral support to the younger. (One of the brothers, Oliver C. Sutton, became a State Supreme Court justice in Manhattan.)

His father was an early civil rights activist who farmed, sold real estate and owned a mattress factory, a funeral home and a skating rink — in addition to being a full-time educator.

Percy milked the cows and sometimes helped his father deliver milk to the poor, riding in the same Studebaker that was used for funerals.

At 12, he stowed away on a passenger train to New York, where he slept under a sign on 155th Street. Far from being angry, his family regarded him as an adventurer, he later said.

From an early age, he bristled at prejudice. At 13, while passing out N.A.A.C.P. leaflets in an all-white neighborhood, he was beaten by a policeman.

Mr. Sutton attended Prairie View A & M, as well as Tuskegee in Alabama and Hampton University in Virginia, without earning a degree. During college, he took up stunt-flying on the barnstorming circuit, but gave it up after a friend crashed.

When World War II began, he tried to enlist in Texas but was turned away. He finally enlisted in New York, and served as an intelligence officer with the Tuskegee Airmen, the famed all-black unit of the Army Air Forces. He won combat stars in the Italian and Mediterranean theaters.

After the war, Mr. Sutton entered Columbia Law School on the G.I. Bill on the basis of his solid college grades, but transferred to Brooklyn Law School because he worked two jobs — at a post office from 4 p.m. until midnight, then as a subway conductor until 8:30 in the morning. He reported to law school at 9:30. This schedule continued for three years until he graduated.

The punishing pace so annoyed his wife, the former Leatrice O’Farrell, that she divorced him in 1950 — only to remarry him in 1952. In between, he married and divorced Eileen Clark.

continued

December 28, 2009 at 9:12 am Leave a comment

Απεβίωσε ο ιστορικός και φιλόσοφος Θεοχάρης Κεσσίδης

  • Έφυγε σήμερα από τη ζωή, στην Αθήνα, ο ακαδημαϊκός «της Διασποράς της πρώην ΕΣΣΔ», ιστορικός και φιλόσοφος, Θεοχάρης Κεσσίδης.

Ο Θεοχάρης Κεσσίδης γεννήθηκε το 1920 στο χωριό Σάντα της περιοχής Τσάλκας της Γεωργίας. Το 1946 τελείωσε τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου «Μ. Β. Λομονόσοφ» της Μόσχας, το 1949 τις προδιδακτορικές σπουδές και το 1950 υποστήριξε τη διατριβή του ως υποψήφιος διδάκτορας, με θέμα: «Η φιλοσοφία του Ηρακλείτου Εφέσιου».

Το 1968 υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή με θέμα: «Η πρώιμη αρχαιοελληνική φιλοσοφία απέναντι στο μύθο, την τέχνη και τη θρησκεία».

Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο «Μ. Β. Λομονόσοφ» της Μόσχας, στο Κρατικό Ινστιτούτο Καλών Τεχνών «Β. Ι. Σούρικοφ» και στο Κρατικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Ξένων Γλωσσών «Μόρις Τορέζ» της ρωσικής πρωτεύουσας. Ο τομέας των επιστημονικών ενδιαφερόντων του ήταν η αρχαιοελληνική φιλοσοφία και η σοβιετολογία, τα προβλήματα γενετικής του ανθρώπου και τα εθνολογικά προβλήματα.

Από το 1970 μέχρι το 1992 εργάστηκε ως καθηγητής, ανώτερος επιστημονικός συνεργάτης στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, νυν Ακαδημίας Επιστημών της Ρωσίας. Ήταν τακτικό μέλος της Ακαδημίας Ανθρωπιστικών Ερευνών της Μόσχας, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Ανθρωπιστικών Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης και από το 1987 αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Ως εκπρόσωπος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ πήρε μέρος σε πολλά διεθνή συνέδρια. Πάνω από 150 επιστημονικές εργασίες του εκδόθηκαν στα ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, σλοβακικά, τσεχικά, ρουμανικά, ισπανικά, πορτογαλικά, γεωργιανά, εσθονικά, ουκρανικά, πολωνικά και ρωσικά.

Τον Ιούλιο του 2002, του απενεμήθη ο «Χρυσός Σταυρός Τιμής» από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, με την ευκαιρία της 28ης επετείου αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Η κηδεία του θα γίνει στο Πρόχωμα Θεσσαλονίκης.

kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

December 25, 2009 at 5:37 am Leave a comment

Νεκρός βρέθηκε στην Καλαμάτα ο Κ.Καρέλιας


Icon

Νεκρός να επιπλέει στη θαλάσσια περιοχή της Μαρίνας Καλαμάτας, όπου ήταν ελλιμενισμένη και η θαλαμηγός του «Ιωάννα», βρέθηκε τις πρωινές ώρες της Τετάρτης ο 65χρονος Κώστας Καρέλιας, μεγαλομέτοχος της γνωστής ομώνυμης καπνοβιομηχανίας.Η σορός του Κ.Καρέλια, που κατείχε τη θέση του αντιπροέδρου της εταιρίας, η οποία εδρεύει στην Καλαμάτα, ανακάλυψαν εργάτες της Μαρίνας, οι οποίοι και ειδοποίησαν το τοπικό Λιμεναρχείο. Η σορός μεταφέρθηκε για νεκροψία-νεκροτομή. Οι αξιωματικοί του Λιμενικού Σώματος έχουν αποκλείσει την εγκληματική ενέργεια, ενώ διεξάγουν εκτεταμένες έρευνες τόσο στο αυτοκίνητο του Κ.Καρέλια όσο και στο εσωτερικό της θαλαμηγού του.

December 23, 2009 at 2:59 pm Leave a comment

Older Posts


Calendar

December 2009
M T W T F S S
« Nov   Jan »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Posts by Month

Posts by Category